 |
|
Polski system medialnyRosyjski model medialnyMedia w Rosji pojawiły się dużo wcześniej niż w krajach Europy Centralnej, np. Polski, bo już na początku lat 80. kiedy doszło do rewolucji, w której u władzy stanął Gorbaczow i pojawiały się pierwsze hasła - pierestrojka, uskorenjie, glasnost. Media wspierały reformy, posiadały od początku ich działalności ogromną władzę. Nie żałowano pieniędzy na media, lata osiemdziesiąte przyniosły Rosjanom wtedy prawie 7.5 tysiąca gazet. Media radzieckie ostrożnie relacjonowały to co się dzieje. Wystąpiła potrzeba nowej przebudowy, przyspieszenia i jawności. Potem doszło do czasu przeżywania spontanicznej wolności w drugiej połowie lat 80. Pod koniec lat 90. media pisały o Afganistanie i dynamicznym rozwoju przestępczości o czym jeszcze jakiś czas temu nie wolno było pisać. Mówiono o radzieckich mediach jako „nowe-stare” – wyczerpująco zaspokajały one oczekiwania społeczne. W ZSRR nie było prasy drugiego obiegu, co było charakterystyczne dla polskiego systemu medialnego. 21 lipca 90r. w Rosji ustanowiono najwyższe prawo o prasie, które zapewnia przynajmniej teoretyczny pluralizm informacyjny oraz dało w latach dziewięćdziesiątych możliwość wyzwolenia prasy spod dysponentów politycznych. W Rosji monopol mediów zostawiono państwu, co wynikało z racji dużych nakładów, gdyby ktoś chciał uruchomić chociażby telewizję. 19 sierpnia 91r. agencja Tas opublikowała komunikat Państwowy Komitet do Stanu Wyjątkowego. Chwilę później doszło do zamach stanu, w wyniku którego Gorbaczow został internowany, a parlament się zabarykadował się w miejscu zgromadzeń. Trwała wojna domowa. Z czasem doszło do zawieszenia niezależnej prasy, oprócz tej należącej do KZPR. Jelcyn wydał dokument: ”O sposobach zapewnienia wolności prasy w RSFRR”. Dekret ten dopuszczał przejęcie prasy przez osoby prywatne, stowarzyszenia co wcześniej było niedopuszczalne. Po kilku latach uwolnienie rynku prasowego i zmiany jakich wcześniej nie było. Pojawiło się wiele tytułów apolitycznych, dużo tabloidów, a w tym także „Mister Iks, „Wieczernij Kłub”, Kriminalnaja Kronika”. Pojawiło się wiele nowych tytułów, ponieważ szukano uniwersalnego odbiorcy. Na lata rewolucji w mediach przypada także rozkwit prasy regionalnej. Na rynku rosyjskim pojawiły się także Playboy, Newsweek skierowane przede wszystkim dla ludzi bogatych. W media elektronicznych zachodzą diametralne zmiany. W wyniku rewolucji mediów dochodzi do likwidacji Krajowej Rady Radiofonii i TV, w wyniku czego na rynku pojawiły się dziwne stacje państwowo-prywatne i w pełni komercyjne. Na ten czas przypada także premiera Russia Today – nadawanej w konwencji CNN tylko w języku angielskim. Lata 90. to głównie upadek radia państwowego w Rosji oraz gwałtowne zmniejszenie się liczba słuchaczy. Po 99r. Rosjanie mogli pochwalić się już czterystoma komercyjnymi stacji. Taka ilość uzasadniona jest powierzchnią samego państwa oraz coraz popularniejszemu nadawaniu bez koncesji. Radio w tamtym czasie charakteryzuje wysoka apolityczność, a komercyjne stacje przejmują te państwowe. Istnieje duże zróżnicowanie programowe. Występuje podział na stacje ogólnokrajowe i lokalne (silny i charakterystyczny rozłam).
W końcu XX wieku Istnieją radia bez
infrastruktury, często stacje wypożyczają studia od innych . W
latach 90. kładziono duży nacisk na rozwój stacji z kapitałem
zagranicznym oraz stacje wyznaniowe (1999r. powstał Gost Nadieżny).
Statystyka prowadzona nieskutecznie, rosyjscy medioznawcy nie znają
dobrze rynku, ilości stacji i tego jak są podzielone.
Część przetrwała do dziś. Skąd taki rozkwit na
pocz. 90. Duże zainteresowanie tym co dzieje się w Rosji, przemiany
społeczne i rosnąca dostępność nowych urządzeń telekomunikacyjnych.
|
Menu |